کاربری جاری : مهمان خوش آمدید
 
خانه :: شعر
موضوعات

اشعار



عید سعید غدیر خم ( مدح امیرالمؤمنین )

شاعر : محسن عرب خالقی     نوع شعر : مدح و مناجات با ائمه     وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن     قالب شعر : ترکیب بند    

ای كه جز خانۀ تو خلوت ما نیست كه نیست           هرچه گشتیم دراین میكده جا نیست كه نیست

من كه جـز نام تو نامی نـشنـیدم بی‌شـك           جز صدای تو در این دهر صدا نیست كه نیست


كاسه‌ای اشك و دو جرعه نفسی با یادت           شهر ما را به جزاین آب و هوا نیست كه نیست

صبح در شهر تو یك مشت گدا آمد و شب           هرچه گشتیم ندیدیم، گدا نیست كه نیست

بسكه اخبار غدیرت همه جا پیچیده است           خبری جز خبرت هیچ كجا نیست كه نیست

بر جهـاز شتـران حرف پیـمـبر این بود           دست بالاتراز این دست خدا نیست كه نیست

آنـكه محـمـود صدا كـرده صدا بـاید زد

و فـقـط بـوسـه به دسـتـان خـدا بـاید زد

باید این خـطبه میان همگـان پخش شود           سینه سینه ضربان در ضربان پخش شود

باید این چشمه كه امروز به راه افتاده ست           مثل رودی كه بود در جریان پخش شود

چون نـسیـمی كه شده پیـك بهـاران خـدا           این خبر از پدران در پسران پخش شود

مـادرم خواست كه با شیـر محـبّت دادن           نمك عشق تو در هر شریان پخش شود

چهارده قـرن گـذشته است ولی جا دارد           خبرش صدر خبرهای جهان پخش شود

این خبر را به مؤذن برسان تا هر روز           بر سـر مـأذنـه مـا بـین اذان پـخـش شود

از شـبـم كـاش نـگـیـری نفـسی مـاه مرا

أشــهـــد أن عــــلــیً ولــی الــلــهِ مـــرا

ما كه عمری دل در عشق اسیری داریم           چه غم از آتش دوزخ كه مُجـیری داریم

روزی‌ام را در این خانه نوشته است خدا           بی‌سبب نیست كه چشم و دل سیری داریم

راست گفتند كه راه تو به خورشید رسد           چه كسی گفته جز این راه مسیری داریم؟

آب نه عـیـن سـرابـنـد پس از تو"أدیان"           ما فـقـط آب در این خاك كـویری داریم

هـمـه دیـدنـد پـیـمـبـر چـه وزیـری دارد           همه گـفـتند از این پس چه امیری داریم

بعـد هر یا عـلـی‌ام زمزمـۀ یا زهـراست           بهـتر از این چه مراعات نظـیری داریم

همردیف دل دریا كه به غیر از دریاست

بـهـتـریـن قـافـیـه خـانـۀ مولا زهـراست

سفـره را باز كن ای شاه گـدا آماده ست           به یـتـیـمـان بگو امـروز غـذا آماده ست

سـوره مـائـده نـازل شد و ما فـهـمـیـدیـم           لـب این بـركه غـذای دل مـا آمـاده ست

چه غدیریست، چه عیدیست، برای بخشش           بیـشـتر از همه اعـیـاد، خـدا آمـاده است

اختیار سر ما دست دو ابروی تو هست           بكِـش آن تیغ دو دم را كه منا آماده ست

دردم این است كه ای خواجه مرا دردی نیست           ورنـه در دست طبـیـبـانه دوا آماده ست

باز هـم بوی محـرم همه جا را پُـر كرد           هـر كه دارد هـوس كـربـبـلا آمـاده ست

ای كه بر دشمنی‌ات بغض وحسد گشت شریك

پسرت گـفت: گـناهم؟، همه گـفـتند: أبیك

: امتیاز

مدح امیرالمومنین علیه السلام

شاعر : موسی علیمرادی نوع شعر : مدح وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : غزل

چرخش چرخ و فلک بسته به چشمان علیست           همۀ عمر جهان بسته به یک آن علیست

هـمه از سفـرۀ او روزی خود را دارند           آفـریـنـش به خدا سـفـرۀ احسان علیست


بـنـدۀ عـشـق عـلی از هـمه آزادتر است           شکـر لله که دلم بـسته به زندان علیست

نـمـک سـفــرۀ او خـوردم و آدم شـده ام           آدمیت نـمکی هست که در نـان علیست

گر حساب سر زلفـش کـنی از دهر جـدا           مابقی هرچه که مانده است پریشان علیست

بس که از ذکر علی شهد و شکر نوشیدم           این دهان نیست بگویید که قندان علیست

آفـتـابی که جهان از نـفـسـش روشن شد           انعکاسی است که از پرتو دندان علیست

در لحد سمت نجف  روی مرا بگـذارید           سر من چـشم به راه سر دامـان علیست

اشک شور است اگر، علت و برهان دارد           علت آن است که هر چشم، نمکدان علیست

گر عـلـی، جانِ همه خـلـقـت عـالـم باشد           حـضرت فـاطمه ولله قـسم جـان علیست

هر کسی عـشق حسین بن عـلی را دارد           روز محشر به خداوند که مهمان علیست

: امتیاز

عید سعید غدیر خم ( مدح امیرالمؤمنین )

شاعر : محمدحسین رحیمیان نوع شعر : مدح وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : مربع ترکیب

تا که گفتم یا علی شوریده و شیدا شدم            تا نجف پرواز کردم راحت از غم‌ها شدم

قطره بودم از کرامات علی دریا شدم            لایق دست دعای حضرت زهرا شدم


مـادر خـانـه به مـن داده مـدال نـوکـری

حیدری‌ام، حیدری‌ام، حـیدری‌ام، حـیدری

دین علی، توحید علی، قبله علی، قرآن علی            هل اتی و مومنون، یاسین و الرحمان علی

حق علی، مقصود علی، محشرعلی، میزان علی            جان علی، لیلا علی، دلبرعلی، سلطان علی

آی مردم آی مردم حُب حیدر دین ماست

نـایـب پـیغـمـبر اسلام تنهـا مـرتـضاست

کیست مردم پهلوان پهلوانان جز علی            کیست مردم زاهد شب، شیر میدان جز علی

کیست آن که ذوالفقارش کرده طوفان جز علی            کیست آن که قلعه را بگشود آسان جز علی

مرد عدل و دانش و تقوا و رزم و اقتدار

لا فـتـی الا عـلی لا سـیـف الا ذوالـفـقـار

هر کجای معـرکه پـیچیده فریاد عـلی            نغمۀ هل من مبارز، باز سر داده علی

مرد میدان کیست اینجا، هست آماده علی            یک تنه با لشکر باطل در افـتاده، علی

هرکه با او روبرو گردد، شود کارش تمام

وای اگر شمشـیر او بیرون بیاید از نیام

اولیاء الله را حـیـدر امـامـت مـی‌کـنـد            کیست او که فاطمه از او اطاعت می‌کند

عالمی را حُـب او اهل سعادت می‌کند            خوش به حال آن که با نامش عبادت می‌کند

کوری چشم کسی که جنگ دارد با علی

نیست در عـالـم امیرالـمومنـین الا عـلی

نه به دنبال حکـومت بود نه دنبال نام            کم محلی بر ضعیفان بود بر حیدر حرام

دارد او دین بزرگی گردن شاه و غلام            دشمنش هم گفته بی‌حیدر شود کارم تمام

کیست او از دشمنش مشکل گشایی می‌کند

تا قـیـامت دور او عـالـم گـدایـی می‌کـند

می‌نویسم کوری چشمان هر کافر، غدیر            از تـمام روزهای سـال بـالاتر غـدیـر

وقت عیدی دادن زهرا و پیغمبر غدیر            می‌کنم تجدید بیعت با ولایت در غدیر

من کی‌ام، شکر خدا هستم نمک گیر غدیر

چشم در راه ظهـور آخـرین تیـر غـدیـر

: امتیاز

عید سعید غدیر خم ( مدح امیرالمؤمنین )

شاعر : آرش براری نوع شعر : مدح وزن شعر : مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن قالب شعر : مربع ترکیب

شهادت می‌دهم حبل المتین عین الیقین هستی           صراط مستقیمِ حقّی و یعسوب دین هستی

شهادت می‌دهم دست خدا در آستین هستی           شهادت می‌دهم مولا امیرالمومنین هستی


علی! حکم ولی اللهی‌ات در عرش امضا شد

خدا دستور داد و مصطفی مأمور اجرا شد

تمام عمر بودی گوش به فرمان پیغـمبر           پیمبر جان تو بود و تو بودی جان پیغمبر

هزاران بار رفتی که شوی قربان پیغمبر           خدا مدح تو را گفته است در قرآن پیغمبر

خدا در شأن و مدح تو هزاران آیه نازل کرد

علی بین نماز انگشتری تقدیم سائل کرد

علی! چشم خدا هستی و یک لحظه نخوابیدی           علی! خشم خدا هستی و از ظالم نترسیدی

شهادت می‌دهم اول خدا را تو پرستیدی           خودت گفتی خدا را با دو چشم خویش می‌دیدی

شهادت می‌دهم اول تو سجده بر خدا کردی

نخستین مرد بودی که به احمد اقتدا کردی

شهادت داد هرکس به ولای تو مسلمان است           ولای تو نشان قطعی تکمیل ایمان است

کسی که از محبینت نباشد عبد شیطان است           علی حب تو شرط لازم عفو گناهان است

خـدا هرگز نمی‌بخشد بدون تو گناهی را

بـدون تو نـمی‌بـیـند کسی عـفـو الهی را

قسیم النار و الجنه تو هستی ساقی کوثر           ولی الله اعـظـم هـستی و داماد پـیغـمـبر

نداری هیچ همتایی به جز صدیقه اطهر           علی ابن ابیطالب امیـرالمـومنین حـیـدر

نه این حرف پیمبر نیست این حکم خداوند است

امیرالمؤمنینی به علی تنها برازنده است

به احمد وحی آمد که علی مولی الموالی شد           چه وحیی بود جبرائیل هم حالی به حالی شد

امیرالمومنین حیدر شد و اوضاع عالی شد           زمین از شر شیطان رجیم امروز خالی شد

علی تصویر شفاف خدا در صفحه دنیاست

علی مولا علی مولا علی مولا علی مولاست

امام جن و انسان است علی بن‌ابی طالب           به روز حشر میزان است علی بن‌ابی طالب

پـناه بی پـناهـان است عـلی بن‌ابی طالب           ولی امر و سلطان است علی بن‌ابی طالب

به گوشم می‌رسد امروز از هر سو"علیٌ حق

ملائک ذکر می‌گویند: علیٌ هو علیٌ حق

علی عـالی اعلا، یل حـق، حـیدر کـرار           علی شمشیر اسلام است بر فرق سر کفار

کسی جرات ندارد که بجنگد با تو در پیکار           علی مـولا الـموالی و علیٌ قاهـر القهـار

امام العارفین خیر الوصیین منتهی الآمال

بگو حیدر مدد ذکر علیٌ افضل الاعـمال

: امتیاز
نقد و بررسی

بیت زیر سروده اصلی شاعر محترم است اما با توجه به وجود ایراد یا ضعف محتوایی و معنایی در مصرع دوم بیت؛ پیشنهاد می‌کنیم به منظور رفع ایراد موجود و همچنین انتقال بهتر معنای شعر بیت اصلاح شده که در متن شعر آمده را جایگزین بیت زیر کنید.

امیرالمومنین حیدر شد و اوضاع عالی شد           هر آنچه بود در مشت خدا امروز خالی شد

مدح و مناجات با امیرالمومنین علی علیه‌السلام

شاعر : ناشناس نوع شعر : مدح وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : غزل

آتش نمـرود را در دَم گـلسـتان می‌كند            حلـقۀ انگـشـترش كار سلیـمان می‌كند

میـثـم تـمّـار را با دار اُنـسـش می‌دهد            آن امامی كز نگاهی خَلقِ سلمان می‌كند


تا كه رو زد بركسی غیر از علی، ذات خدا            یوسف صدّیق را در بند زندان می‌كند

بین گرداب بلا چیزی نگو جز یا علی            ذكر حیدر مُشكلت را سهل و آسان می‌كند

مثل طفلی كه میان جمعیت گُم می‌شود            دوری از شاه نجف ما را پریشان می‌كند

هرچه می‌خواهم نگویم مدح او را،خود به خود            نفس لـوّامه مرا فـوراً پشیـمان می‌كند

عاقل از دیدِ من است آن كس كه با "نادعلی"            با زبان روزه، دائم خـتم قـرآن می‌كند

آسـمان در هـم نمی‌پـیچد بدون اذن او            امر از او می‌رسد، افلاك طوفان می‌كند

وحی صادر می‌شود از جانب مولای ما            پس فقط روح الامین ابلاغ فرمان می‌كند

ما كه تصویری نمی‌خواهیم جز صحن نجف            مرتضی وقتی كسی را كارگردان می‌كند

بر مشامش می‌رسد بوی حرم، امّا مُدام            سائل این غم را درون سینه پنهان می‌كند

شك ندارم هَمُّ و غَمَّش را ز خاطر می‌برد            هرگدایی در حرم رو سمت ایوان می‌کند

: امتیاز

مدح و مناجات با امیرالمومنین علیه السلام

شاعر : وحید محمدی نوع شعر : مدح و مناجات با ائمه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : مربع ترکیب

ای لنگـر ثـبـات زمین و زمـان عـلی            ای آشنـا تـر از هـمه بر آسـمـان عـلی
دریای لطف و مرحمت بی‌کران علی            جـانـم فـدای نام تو، جـان جهـان عـلی


ای دلنشین‌ترین دم هر صبح جبرئـیل
ای جرعه نوش بادۀ صهبای سلسبـیل

ای عرش و فرش خاک کف پات یا علی            بـال فـرشـتـه فـرش قـدم‌هـات یا عـلی
فصل الخطاب لحظه و ساعات یا علی            آمد دوبـاره عـاشـق رسـوات یا عـلـی
آنکس که نام سبز تو را بو تراب کرد
من را غـلام خانۀ حـیدر خـطاب کرد

مـثـل غـلام خـانـۀ حــیـدر نـمـی‌شـوم            هـسـتم ولی شـبـیـه به قـنـبـر نمی‌شوم
امّـا بــریـده از دم ایـن در نـمـی‌شــوم            شـرمـنـدۀ عـنـایـت مــادر نـمـی‌شــوم
امـشـب دهـیـد لـقـمـۀ نـانـی فـقـیـر را
آقــا بـگــیـر زیـر پَــر ایـن اسـیــر را

من آمـدم دوبـاره مـسلـمان کـنـی مـرا            مهـمـان سـفـرۀ نمک و نان کـنـی مرا
یا که نـوازشی چو یـتـیـمـان کنی مرا            اصلا چه می‌شود که تو سلمان کنی مرا
ای انـتهـای هـر چه غـزل ابـتـدای تو
مـولای آسـمان و زمین جان فـدای تو

این حس ساده در دل من حس نوکری است            این عشق فرق می‌کند این عشق مادری است
به به چه بارگاه و ضریح منورّی است            هرکس که رفته گفته نجف چیز دیگری است
چشم تمام شهـر که درگـیر خواب شد
اشکت چکید و خاک نجف دُرّ ناب شد

خـورشـید می‌دمـیـد ز کـنـج عـبای تو            وا شد به اوج صحـنۀ معـراج پای تو
وقـتی خـدا سـرود به لحـن صدای تو            آن دم « یکاد » خواند نبی هم برای تو
با صوت دلنـشین تو احـمد خطاب شد
یعـنی که جـانـشـین نـبـی انـتخـاب شد

ای رد پـای خـشـم خــدا در نـگـاه تـو            ای آفــتـاب خـیــره بـه انــوار راه تـو
خـورشـیـد سر سپـردۀ سـرخ سپـاه تو            هفـت آسمان و هفـت زمین در پناه تو
باران شو و به صحن دلم بی‌امان ببار
از پشت کـوه بار دگر شـمـس را بیار

وقتی که حرف فـاطمه و بـوتراب شد            لبخـنـد زد، دعـای شـما مـستجـاب شد
زیـبـا تـرین سـوال بـدون جــواب شـد            خانه پُـر از طـراوت سیب گـلاب شد
پرواز عشق هر دو کبوتر شروع شد
تفـسـیـر آیه آیۀ کـوثـر شروع شد …

خورشید عمر سورۀ کوثر غروب کرد            گفتی که نـور خانۀ حیدر غروب کرد
کنج غروب در پس یک در غروب کرد            باران نوشت: حضرت مادر غروب کرد
آن شب دعای نیمه شبش مستجاب شد
او رفت و غصه‌های دلت بی‌حساب شد

: امتیاز

عید سعید غدیر خم ( مدح امیرالمؤمنین )

شاعر : مرضیه عاطفی نوع شعر : مدح و مناجات با ائمه وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : مربع ترکیب

آسمان، خورشید را سمت تو مایل کرده است            وحی، حق آورده است و ردّ باطل کرده است
عده‌ای را محضِ تاییدِ تو قابل کرده است            بد به حالِ آنکه در عشق تو دل دل کرده است


خوش قد و بالا و شیرین ایستادی بر جحاز
از تو خرماخیز شد تا به ابد شهر حجاز

آیـه نازل شد! تمام بـرکه را دریا گرفت            شانه‌هایت در کنار شانه‌هایش جا گرفت
هجده ذی ٱلحجّه بود و جانشینی پا گرفت            دستِ پیغمبر فقط دست تو را بالا گرفت

گفت: «أکملتُ لکُم»! دین با علی شد مستدام
شـد غـدیـرخــم بـرای امّـتـم خـتـم کـلام

رونمایی کرد از قـرآن و بسم ٱلله گـفـت            آیـه‌هـایـت را بـرای روشـنـیِ راه گـفـت
گرچه اوصافِ تو را در خطبه‌ای کوتاه گفت            پس همان اندازه را در شأن تو دلخواه گفت

مستـنـد کردن کـنار برکه کار شیعـه شد
جملهٔ «مَن کُنتُ مَولا» اعتبار شیعه شد

گفت تبریک و به وجد آمد خدا در محضرت            بر زمین انداخت تا موسی عصا در محضرت
دشت شد یکباره مروه تا صفا در محضرت            جبـرئیل آورد میکـائیل را در محضرت

با تواضع، پیش تو زانو زد آمد سر به زیر
تا که رزق هر دو عالم را بگیرد از غدیر

شاه والا بودی و تاج خـلافـت بر سرت            محضِ دیده بوسی آمد عالمی دور و برت
حضرت عـالیِ اعـلا، وارثِ پیـغـمبرت            شد « قسیم ٱلنار و ٱلجنه » جمال محشرت

تا قیامت نیست هم شأنِ تو هر خار و خسی
نیست در حدّ أمیرٱلمؤمنین جز تو کسی

کعـبه‌ام تو، حج من تو، أشهـدَم تو، یاعلی            نَه صد و ده بار! ذکرم دم به دم تو، یاعلی
سائلت من هستم و صاحب کرم تو، یاعلی            مسلکم تو، مدرکم تو، مذهبم تو، یاعـلی

عینِ حقّی! صاحبِ امروز و فردایم تویی
غم ندارم در صف محشر که مولایم تویی

بـوتـرابـی و زمیـن بـا تو تـیـمّـم می‌کـند            چشم می‌چـرخوانی و کعبه تبـسم می‌کند
قـلعهٔ خیـبر ولیکـن دست و پا گم می‌کند            زیرِ دست وپایِ تو مرحب تظلّم می‌کند

جاذبه با دافعه، جنگاوری، لطف و کرم
از هـمینجا شد گمانم ذوٱلفـقـارِ تو دو دم

هجده ذی ٱلحجّه و شد وعدگاهِ من نجف            صبحگاه و ظهـرگاه و شامگاهِ من نجف
سمتِ هر بیراهه نه! یکراست، راهِ من نجف            شاهِ مردانی عـلی ! دربارِ شاهِ من نجف

آمدم با پایِ دل! آنجا که محضِ پای بوس
اولیا و انبـیا در محـضرت کرده جلوس

قطره‌ای ناچیزم و توصیفِ دریا مشکل است            صحبت از شأن تو «یا عالیِ أعلیٰ» مشکل است
«هل أتیٰ» می‌خوانمت! تفسیر«أسرا» مشکل است            پایِ «یا مَولایْ مولایِ» تو نجوا مشکل است

خطبه خواندی! خواندم از هر سطرِ شقشقیّه‌ات
از تو حق آغاز شد پیوست در ذریّه‌ات!

: امتیاز

عید سعید غدیر خم ( مدح امیرالمؤمنین )

شاعر : میثم مومنی نژاد نوع شعر : مدح وزن شعر : مفعول مفاعلن مفاعیلن فع قالب شعر : رباعی

آن روز که خم، به دست دو دریا رفت            فردوس به خاک بوسی صحرا رفت

فریاد فلک به « اِکفِیانی» برخواست            تا دست محـمـد و عـلـی بـالا رفـت


*********************

"والعـصر" که آیه آیـۀ آن به عـلـی            می‌خورد قسم، به دین به قرآن به علی

« اِنسانَ لَفی خُـسر» بود دشـمن او            باید که بـیاوریم « ایـمـان » به عـلی

*********************

سرچشمۀ روشن حـیات است غدیر            عـطر ملکوت صلوات است غـدیر

گرچه به بلـنـدای شکوهـش نـرسیم            کـوتاه ترین، راه نجات است غـدیـر

*********************

امـروز، تـمـام کـافـران مـأیـوسـنـد            در شعـلۀ کـینه‌های خود محـبـوسند

گـفـتـند: گـلـوی بـرکه را می‌گـیریم            دیدند ... که غرق در دو اقـیانـوسند

*********************

چون ماه، به نور مهر، وارث باشیم            چون کوه، در امـواج حوادث باشیم

شـکــرانـۀ ایـن تـجـلـیِّ نـعـمـت را            در " نِـعـمَتِ رَبِّـکَ فَحَـدِّث " باشـیم

*********************

چون صبح الست، عهد دیرینه گرفت            قـرآن مجـسم، به روی سینه گرفت

فرمود: علی از من و، من از علی‌ام            آئـیـنه به روی دست آئـیـنه گـرفـت

: امتیاز

عید سعید غدیر خم

شاعر : محمد مهدى عبدالهى نوع شعر : مدح وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل

دنیا به پیش چشم فلك، سر به زیر شد            یعـنى شكـوه عـرش خـدا بی‌نظـیر شد

وقتى عـطش میـان بیابان نـفس كـشید            هر سنگریزه، تشنه یك "یا مُجـیر"شد


باران عشق در دل صحرا ظهور كرد            تا آن بهـار گـمـشـده سـهـم كـویـر شـد

روزى كه خنده بر رخ آیینه نقش بست            سـرمـنـشـأ دوبـارۀ خــیـر كـثــیـر شـد

واشـد تـمـام پـنجـره‌ها سمت بركـه‌اى            آئـیـنه‌اى كه قـسمت « یومُ الغـدیر» شد

بر منـبـر عـظـیـم ولایت كه تكـیـه داد            خورشید در قـلمرو نورش حـقـیر شد

مردى پُر از طراوت باران و شور عشق            در محـضر تـمامى خلـقـت، وزیر شد

در جـشن آسـمـانـى اكـمـال دیـن حـق            آئـیـنـه‌دار سـبــز رسـالـت، امـیـر شـد

«یومُ السُّرور»، روز تولاى حیدر است            ناد عـلى بخـوان كه فـضا دلپـذیـر شد

مولاى دین، طلوع امامت مبارك است            از نـور توست، مـاه ولایت منـیـر شد

: امتیاز

مدح و مناجات با امیرالمومنین علی علیه‌السلام

شاعر : قاسم صرافان نوع شعر : مدح و مناجات با ائمه وزن شعر : مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن قالب شعر : قصیده

امیرُالحق، امیرُالعشق، امیرُالمومنینی تو           خدایی یا بشر؟ حیدر! نه آنی تو، نه اینی تو

تو را خواندند بی‌همتا و رقصیدند در آتش           علی! تقصیر اینان چیست؟ وقتی این‌چنینی تو


زبان شاعرانت می‌شوم، می‌پرسم از خالق:           چگونه آفریدت؟ کاین‌چنین شورآفرینی تو

گواهی می‌دهد خاتم، که خاتم‌بخشِ عشّاقی           الا یا ایها السّاقی! سخاوت را نگـینی تو

من از میلاد تو در کعبه، از معراج، دانستم:           علیِ آسمان‌‌ها اوست، اعـلای زمینی تو

تو را نفسِ نبی خواندند و حیرانم، غدیر خم           امیر است او؟ امیری تو؟ امین است او؟ امینی تو؟

من از گمراهی بعضی به حیرت آمدم، آخر           گواهی داد حتی دشمنت، که بهترینی تو

فقـط بر «لافتی الا عـلی» باید پناه آورد           چو با «لاسیف الا ذوالفقار»ت در کمینی تو

در ایمان و نبرد و هر فضیلت، اولین هستی           فقط در بازگشت از جنگ، حیدر! آخرینی تو

چه جای حیرت؟ او باید که شیر کربلا باشد           اگـر اسـتـاد پـیـکـار یـل ام‌الـبـنـیـنـی تـو

امیدت شاید از این چاه کندن، آه! روزی بود           که از نخلی برای کوثرت، خرما بچینی تو

تو را با دست‌های بسته می‌بردند و می‌پرسم:           دلیل خلق عالم! پس چرا تـنهاترینی تو؟

فراری‌های خیبر، پیش یک زن، نعره زن، اما           بمـیـرم فاتح خـیـبر! بلاگـردان دیـنی تو

چه حکمت‌هاست در این قصه؟ ای مولای نازک دل!           که هر روز، این در و این کوچه را باید ببینی تو

«یمین» را می‌شمارم، تا صد و ده می‌رسم، یعنی:           که معنای یمین، مولای اصحاب‌الیمینی تو

تو فاروقی، تو فرقانی، تو میثاقی، تو میزانی           صراط‌ المستـقـیمی تو، امام‌‌الـمتّـقـینی تو

قسیمُ النّار و الجنّت، امیر هیبت و غیرت           امانی تو، امینی تو، علی! حِصن حصینی تو

تو شیر حق، تو کراری، ولی‌‌الله و قهاری           درِ عـلم نبی و نفـس خـتم‌الـمرسلیـنی تو

یـدالـلـهـی و سیـف‌الله، روح‌الله و سـرّالله           امین‌اللهی و یعسوبی و حـبل‌المـتـینی تو

مع‌الحـقی و وجـه‌الله، نـورالله و عـیـن‌الله           چه می‌ماند دگر از حق؟ همین است او، همینی تو

همه یک سو، تویی ساقی، تو در عین‌البقا، باقی           علی! عین‌الحیاتی تو، علی! عین‌الیقینی تو

خراب آباد شعر من کجا؟ ناز قدمهایت؟           چرا اینگونه شاها! با گدایان می‌نشینی تو؟

: امتیاز

مدح و ولادت امام هادی علیه‌السلام

شاعر : رضا قاسمی نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : مسمط

دوباره مطلع اشعار من «علی جان» است            چکیدۀ من و طومار من «علی جان» است
به دانـه دانۀ تـسـبـیح کـربـلا سـوگـنـد            که بهترین گلِ اذکار من «علی جان» است


چهار مرتـبه مِـی می‌زنم ز جام عـلی
«علی امام من است و منم غلام علی»

دوباره این کرۀ خاک، با صفا شده است            شبیه عرش خدا شهر سامرا شده است
به قلب ما عجمی‌ها پُر است از شادی            ولادت نـوۀ حـضرت رضـا شده است

و بـاز مـرغ دلـم پـر زده به بام عـلی
«علی امام من است و منم غلام علی»

سـلام حضرت خـورشیـدِ سامـرایی‌ها            سـلام مـعــنـی امّــیــد سـامــرایـی‌هــا
تو آمدی و بپا شد بساط جشن و سرور            ولادت تـو شـده عــیــدِ سـامـرایـی‌هـا

من اهـل شهـر توأم بـنـدۀ مـرام عـلـی
«علی امام من است و منم غلام علی»

تو از تبار خودت، یک کم از عشیره بگو            برای من که نشستم به خاک تیره بگو
چه خوب مدح خودت را برایمان گفتی            بیا و بـاز هـم از جامـعـه کـبـیره بگـو

من از شراب تو مستم ز مدح نام علی
«علی امام من است و منم غلام علی»

قسم به عشق که عشقت نهایت عشق است            که نورِ محضِ تو کارش هدایت عشق است
قسم به پنجره‌های ضریح شش گوشه ت            که زائر تو مرادش زیارت عشق است

تو سفره داری و من بارِ بارِ عام علی
«علی امام من است و منم غلام علی»

شرابِ کهنۀ ذی الحجه در سبوی من و            زیارت خـودِ ساقـی شد آرزوی من و
به نیمه‌اش که رسیدم تمامِ من شد مست            چه روزهای قشنگی ست، پیش روی من و

به سامرا و نجـف دل دهم به دام علی
«علی امام من است و منم غلام علی»

شما مخـاطب نـعـم الامـیـرهای مـنـی            و روشـنـایـی کـلّ مـسـیـرهـای مـنـی
ولادت تو پُر از برکت است زیرا که            »عـلـیّ» مـطـلعِ عـید غـدیـرهای منی

به احـتـرام تـو شـادم به احـترام عـلی
«علی امام من است و منم غلام علی»

اگر چه شادی من بی‌نهایت است امشب            تمام حاجت من یک عنایت است امشب
دَمِ مُحـرّم و قـلـبم پُر است از حسرت            و خواهشم ز تو اذن زیارت است امشب

مرا بـبـر به حـرم با گـلِ سـلامِ عـلـی
«علی امام من است و منم غلام علی»

: امتیاز

مدح و مرثیۀ امام محمد باقر علیه‌السلام

شاعر : مهدی علی قاسمی نوع شعر : مدح و مناجات با ائمه وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : ترکیب بند

پشت میخانه نشستم غرق شور و شادی‌ام           از خـراب آبــاد ایـن دل در پـی آبـادی‌ام

هرکـسی پرسید از نام و تـبار و شهـرتم           سینه را کردم سپر گفـتم مُحـبُّ الهادی‌ام


من نخوردم غیر این درگاه نان سفره‌ای           دلخوشم بر تکّه نانی که ز دستت دادی‌ام

جرعه جرعه معرفت نوشاندی‌ام از ساغرت            جرعه جرعه جامعه، از اول نوزادی‌ام

بــرکـت شـیـر حـلال مــادرم بـوده اگـر           نیـستم اهـل سقـیـفـه رهـرو ایـن وادی‌ام

هرکه هستم، هرچه هستم، باسواد و بی‌سواد

نوکر حـلـقه به گـوشم، نوکـر ابن الجواد

ای امام المتقین، ای هادی، ای حِصن حصین           نوکرت از تو، تو را می‌خواهد ای آقا همین

هر کجا رو کرده‌ام دیدم جـمال روی تو           هرکجا رفتم تو بودی در یسار و در یمین

خاک عالم ملک زهرا هست، پس باشد حرام           بـی‌ولای تـو قـدم بـرداشتـن روی زمین

پای درس و بحث تو شد حضرت عبدالعظیم           یکّـه تـاز مکـتب معـرفـت و اهـل یـقـین

ذکـر این آواره شـد یـا ایهـا الهـادی مـدد

عاجـزم از کار خـود یا ایهـا الهادی مدد

درس های اعـتـقـادت را بـیا از سر بگو           با زیارت جامعه امشب تو از حیدر بگو

از امیرالمؤمنین، یعسوب دین، حبل المتین           بـاز هـم آقـا بـیا از ساغـی کـوثـر بـگـو

یکـصد و پنجـاه دفعـه در غـدیر خـم بیا           با زیارت نامه‌ات از خـواجۀ قـنـبر بگو

من یقین دارم که باشد آتش دوزخ حرام           بر محبیّن علی در وادی محشر، بگو...

عاشقت را می‌خری آنجا به عشق مرتضی؟           کی مرا هم می‌بری یک شب نجف، آخر بگو

سامرایی می‌شوم بعد از زیارت در نجف

پاک می‌آیم به پیشت با طهارت در نجف

بر مشامم می‌رسد هر لحظه بوی سامرا           بین نوکرهاست امشب گفت و گوی سامرا

من همان عبد شما هستم که از شوق وصال           سجـده کـردم سالـیـان سال سوی سامـرا

با شـمـیـم و جـذبـه‌هـای سـامـرایی شـما           پـرورانـدی در دل مـا آرزوی ســامــرا

تا ابـد هـستـیـم مـحـتـاج نـگـاه رحـمـتت           ملجا و کهف حصین ماست کوی سامرا

ما برای نوکری در مـاه جانـسوز حسین           اشک می‌گیریم هر سال از سبوی سامرا

اذن گریه می‌دهی بر روضۀ جدت حسین؟

می‌گذاری پا نهم در روضۀ جدت حسین؟

: امتیاز
نقد و بررسی

ابیات زیر سروده اصلی شاعر محترم است اما به دلیل عدم رعایت توصیه‌های مراجع و علما؛ پیشنهاد می‌کنیم به منظور جلو گیری از برداشت ناصواب و همچنین رعایت توصیه‌های مراجع، بیت اصلاح شده که در متن شعر آمده را جایگزین بیت زیر کنید.

هرکـسی پرسید از نام و تـبار و شهـرتم           سینه را کردم سپر گفـتم که عبدالهادی‌ام

من نخوردم غیر این درگاه نان سفره‌ای           دلخوشم بر استخوانی که به دستت دادی‌ام

بیت زیر سروده اصلی شاعر محترم است اما به دلیل مغایرت با مضامین زیارت جامعۀ کبیره « وَ وَرَثَةِ الْأَنْبِياءِ، وَسُلالَةَ النَّبِيِّينَ، وَصَفْوَةَ الْمُرْسَلِينَ » و عدم رعایت شأن انبیا؛ حذف شد.

خادمی خانه‌ات با خضر و نوح و آدم است           نوکـری از نوکران تو شده روح الامین

مدح و ولادت امام هادی علیه‌السلام

شاعر : قاسم رسا نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : غزل

چو بر سریر ولایت نشست خسرو دین            فـلک نهـاد به درگـاه او سـر تـمـکـین

بیا که صبح هـدایت دمـید و شد تابـان            در آســمـان ولایـت سـتـارۀ دهــمـیـن


ز نـسل احـمـد مُـرسل ز دوده حـیـدر            ز نـور فـاطـمـه طاووس بـاغ عـلیّـین

ز آسـمـان امـامت دمــیـد خـورشـیدی            که آفـتاب جـمالش گـرفت روی زمین

به سالکان حقیقت دهید مژده که گشت            امـام هـادی فـرمانـروا و رهـبـر دیـن

ستاره‌ای که ز انوار چهره، روشن کرد            فضای کون و مکان را به نور علم و یقین

مه سپهر فضیلت، محـیط جود و کرم            شه سریـر ولایت چـراغ شـرع مبـین

طلیعه‌ای که ز بهر طواف شمع رُخش            گـشوده بال چو پـروانه جبـرئیل امین

شهنشهی که شهان پیش خاک درگاهش            کشیده دست ز تخت و کلاه و تاج و نگین

مهی که بهـر تـمـاشـای آفـتاب رُخـش            نشسته در صف گردون ستارگان به کمین

سُرور سینۀ زهـرا، سلـیل خـتم رسـل            نهـال گـلـشن طاهـا و روضـۀ یـاسیـن

به پیش تربت پاکش دم از بهشت مزن            که خاک اوست مصفّاتر از بهشت‌ برین

ضمیر اهل یقـین از صفای او روشن            دهـان اهـل ادب از کـلام او شـیـریـن

رُخش طلـیعـه آیات کـبریاست بخوان            صفات ذات خدا را از آن خطوط جبین

چو دُرّ لئالی طبعش به گوش دل آویز            که طبع اوست گرانمایه گنج دُرّ ثمین

شهـی که حکـم ولایـش ز بامـداد ازل            نوشته کـلک قضا بر صحـیفه تکـوین

حصار علم و یقین شد به دست او ستوار            کتاب فضل و شرف شد به نام او تدوین

رسا چو خواست که دفتر به زیور آراید            نـمـوده نـامه به نـام مـبارکـش تـزئـین

: امتیاز

مدح و مناجات با امام هادی علیه‌السلام

شاعر : مهدی رحیمی نوع شعر : مدح وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : غزل

سیرتش نه در حقیقت صورت دنیایی‌اش           ماه را شرمنـدۀ خود می‌کـند زیبایی‌اش

می‌چکـد نهج الـبلاغه از لب پائیـنی‌اش           می‌چکـد آیـات قـرآن از لـب بالایی‌اش


لحظه لحظه خیر او حتماً به مردم می‌رسد           آن کسی که«جامعه» بوده دم لالایی‌اش

جامعه،عجِّل فرج، به به چه تلفیقی شده ست           نسبت فـرزنـدی‌اش با نسبت بابـایی‌اش

سیزده دیگر برای هیچ کاری نحس نیست           یـازده در ذکـر بالا می‌رود کـارایی‌اش

نـوکـر اربـابـم و یک بخـش از آقـایی‌ام           ریشه دارد بی‌بـرو برگرد در آقـایی‌اش

طعـم توحـید و امامت را به هم آمیخـته           نـیـمـۀ مـکّـی او بـا نـیـم سـامـرّایـی‌اش

ازحرم برگشته می‌داند که وقت بازگشت           چایی دوم دو چندان می‌شود گیرایی‌اش

چونکه تنها می‌روی هرگز به سامرّا نرو           چون خجالت می‌کشد تنهایی از تنهایی‌اش

: امتیاز

مدح و ولادت امام هادی علیه‌السلام

شاعر : حسن لطفی نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : ترکیب بند

جـلـوه‌ای از جبـروت آوردند            سـوره‌ای از ملکـوت آوردند

اَبری از جنسِ بهار و باران            به سـرِ این بَرَهـوت آوردنـد


به درِ خـانـۀ آقـا یـک شـهـر            هـمگی دستِ قـنـوت آوردند

به تـمـاشـای تــو آدم را بـاز            از بهشتـش به هـبوط آوردند

از سـرِ سـفـرۀ زهـرا امشب            محضِ لبخندِ تو قوت آوردند

آب و آئینه و قرآن این است
نـوۀ شـاهِ خـراسان ایـن است

قبله خوب است همین در باشد            عــلــیِ آلِ پـیـمــبــر بــاشــد

چارمین نـادِ عـلی را گـفـتـند            بـایـد ایـن نـام مـکـرر بـاشـد

چار دیـواریِ کعـبه یعنی…            چـارسـو جـانبِ حـیـدر باشد

جامعه خواندم و گفتند که آن            بـا مـفـاتـیــح بــرابـر بـاشــد

بگـذار از لـب بامت نـرویـم            دلِ مـا مـثـل کـبـوتـر بــاشـد

گـیـسویی دین و دلِ ما بُـرده            خاصه وقتی که معـطر باشد

آی هـمـنـامِ رضا آمـده است
مغـزِ بـادامِ رضـا آمـده است

زلفِ تو کـاش مـجعـد نـشود            دل در این شـام مُـردد نـشود

تو عـلی هـستی و مانند عـلی            هیچکس صاحبِ مسند نشود

هست تا سـامـره و سردابـش            حـالِ ما شُکـرِ خـدا بـد نشود

جز نسیمی که پُر از عطرِ شماست            کـاش از کـوچۀ ما رد نـشود

دلِ من رفت به کویَت گـفـتم            رفـتِ تو کـاش که آمد نـشود

گـره‌ام دستِ تو بود و وا شـد            کـار دستِ تو نـبـاشـد نـشـود

صد و ده مرتبه مُمـتد گـفـتیم
یا عـلـی ابن مـحـمـد گـفـتـیـم

دیـدنـت جـامـه دَریــدن دارد            یـا که انـگـشت بُـریـدن دارد

مژه‌ام خاکِ مسیرت را خورد            الحق این سُرمه، کشیدن دارد

ارزشش داشت پریشان باشیم            نـازِ این زلـف خـریـدن دارد

دلِ من مـی‌تـپـد آقـا چه کـنـم            آهــویـی مِـیـلِ رمـیـدن دارد

ما رسیدیـم و زمین اُفـتـادیـم            بوسه از خاکِ تو چیدن دارد

آنچه گفـتند در اوصافِ شما            دیـدن و دیــدن و دیـدن دارد

عـلیِ عـالیِ اعـلیٰ هادی ست
دهمین معنیِ زهرا هادی ست

چـیـنـی‌ام، آیـنـه‌ام می‌شکـنـم            که تَرَک خورده‌ ترین قلب منم

ســامـرایِ تـو بـنــا شـد امــا            مـن پـریـشـانِ امـام حـســنـم

بعد تو وقف بقیع، کاش شود            عُمرِ من صرفِ حرم ساختنم

حضرت هادیِ ما مهـدی کو            من اویــسم بـه هـوایِ قَـرنـم

گـریـه‌ام را به مُحـرم برسان            کُـشتـۀ روضـۀ یک پیـرهـنم

خواهری گفت که ای وای حسین            مادری گفت که ای بی‌کـفـنم

کــاروان آه کــه آمــد از راه
هرکه دارد هـوسـش بسم الله

: امتیاز

مدح و مرثیۀ امام محمد باقر علیه‌السلام

شاعر : مجتبی صمدی نوع شعر : مدح و ولادت وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : مثنوی

ای هدایت را به معنا جلوه گر            وی امامت از وجودت مفـتخر
ای ز نسل راد مردی و شرف            ای عــلـیِّ دیـگـر شــاه نـجـف


نام زیـبـایـت عـلـی و عـالِـمـی            امـتــداد نـسـل پـاک هــاشـمـی
ای سـرافـراز هـیـاهـوی معـاد            ای تو جان عالـم و جان جـواد
شیـرۀ شیـرین جـانت کـوثـری            تو به حق ابن الرضای دیگری
کـل قــرآن را زبــان نـاطـقـی            هـشت سالـه بر امـامت لایـقی
ریـشۀ هـر فـصل آبـادی توئی            سیرت و صورت به حق هادی توئی
ای بـلـنــد آوازۀ اهـل جــهــان            ای تو جدّ حضرت صاحب زمان
شد هـدایت عـبد زیر طـوق تو            سیـنه‌هـا مستـانه دارد شوق تو
مثل اجـدادت طـلـوع رحـمـتی            منبع فیض و عـلوم و حکـمتی
پـای تا سر جـلـوۀ زهـرا توئی            عشق را در معرفت معنا توئی
ای تو هادی صراط المستـقـیم            ای به دنبـال تو جـنات النعـیـم
ای زیارت جامعـه تصدیـق تو            درس تو جـمع تو و تفـریق تو
ای ز جانها بر زبـان تو درود            ای کلامت روشنی بخش وجود
ناطق حق هستی و خوش لهجه‌ای            پـیـک شادی در مـه ذیحجه‌ای
رهـنـمـای جـمـلۀ مـردم تـوئی            وارث فـیض غـدیـر خـم توئی
از خـم نام تو عـالم جرعه گیر            تو علی هستی و از نسل غدیر
عین و لام و یا یعنی اصل دین            یک کـلام یعـنی امیرالـمؤمنین
بی‌علی بودن عبادت باطل است            کشتی گم کرده راه ساحل است
ساحـل جـانـم تو هـستی یاعلی            شاه و سلطانم تو هستی یاعلی

: امتیاز

مدح و مناجات با امام هادی علیه‌السلام

شاعر : محمد جواد شیرازی نوع شعر : توسل وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : غزل

سخت محتاجم به خلوتگاهِ طور سامرا            قـلب تاریکـم شده محـتاج نـور سامرا

می‌شود دل، گیرِ این منزل اگر عاشق شود            با دو لقمه نانِ حضرت، از تنور سامرا


سهم دوری را دل دیوانه بر هم می‌زند            با سلامـی بر امـامـان صبـور سامـرا

با وجود این کریمان هرچه تحریمش کنند            جای حیرت نیست می‌چرخد امور سامرا

پَست را آقا و کوچک را عزیزش می‌کنند            پادشاهی را ببین در چشم مور سامرا

شکر حق که دور تا دور حرم ساکن شدند            شیعـیان عاشق و جِیْـشِ غـیور سامرا

تا خود بحر النجف هم می‌رسد این بوی خوش            عـطر لیمـوی حرم از راه دور سامرا

لالم از توصیف این لذت، چشیدن لازم است            خـواندن یک جامعه دورِ قـبور سامرا

غالبا هرکس حرم رفته روایت کرده از            نیمه شب‌های غریب و سوت و کور سامرا

عاقبت این شهر را مهدی گلستان می‌کند            می‌رسد یک روز هم روز سرور سامرا

: امتیاز

مناجات عرفاتی با امام زمان عجل الله تعالی فرجه

شاعر : غلامرضا سازگار نوع شعر : توسل وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : غزل

گل، فزون است، ولی آن گل، بی‌خار کجاست؟            خیمه بسیار بوَد، خیمۀ دلدار کجاست؟

دل آوارۀ من، خانه به دوشِ یار است            ای حرم با من دلخسته بگو، یار کجاست؟


عرفات و جبل الرّحـمه، بگویید به من            کعـبۀ روح مرا وعـدۀ دیدار کجاست؟

شب، شب مشعر و چشم همگان بیدار است            جگرم خون شده، یارب! دل بیدار کجاست؟

یوسف فاطمه! بازار تو، گرم است ولی            آنکه ما را ببرَد بر سر بازار کجاست؟

تا بـیایـیم سـر راه تو با گـوهـر اشک            سینۀ سوخته کو؟ چشم گهربار کجاست؟

حاجیان در عرفاتند و ز هم می‌پرسند            حاجی فاطمه کو؟ رهبر احرار، کجاست؟

ای جـوانـان مدیـنه! ز شـما می‌پـرسم            که علی اکبر و عباس علمدار کجاست؟

نه رباب و نه ز گهوارۀ اصغر، خبر است            طفلِ شیـرِ حرم حیـدر کرار کجاست؟

میثم از کثرت عصیان چه هراست، بشنو            عفو، فریاد برآرد که گنهکار کجاست؟

: امتیاز

مناجات عرفاتی با امام زمان عجل الله تعالی فرجه

شاعر : غلامرضا سازگار نوع شعر : توسل وزن شعر : مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن قالب شعر : مربع ترکیب

ای یـوسف گمگـشته کجای عرفاتی            در خـیمه خود گرم دعـای عرفاتی
تو قـبـلـۀ دلها، تو صفـای عـرفـاتی            تو مرکـز احـسان خـدای عـرفـاتـی


ای چشم خـداونـد به ما هم نظری کن
یابن الحسن از خیمه ما هم گذری کن

ای خلق خدا منـتـظر روز ظهورت            ای پُر شده صحرای منا از تو و شورت
ای موسی عمران شده دلدادۀ طورت            کی قسمت عشاق شود فیض حضورت
وصف تو و ذکر تو همه صوم وصلات است
هرجا تو نهی پای همانجا عرفات است

افسوس که مُردیم و جمال تو ندیدیم            هرشب به فراقت زجگرناله کشیدیم
با کوه فـراق تو خـمـیـدیم خـمـیـدیم            بس زخم زبانها که ز اغیار شنیدیم
آیا شـود امـروز ز رخ پـرده گـشـایـی
بر مـنـتـظـران روی خـدا را بـنـمـائی

باز آی که در خیمه ما اشگ فشانی            بـاز آی که داد شـهـدا را بـسـتـانـی
باز آی که ما را به حضورت بنشانی            بر منـتظران روضۀ عباس بخوانی
ای چـشم دل سوخـتگان باز به سویت
بـازآ و بگـو از لب عـطشان عـمـویت

جان دادن سقا لب عطشان که شنیده            بی تابی اطفـال پـریـشان که شنـیـده
لب تشنه نفس شعلۀ سوزان که شنیده            سقا خجل از گریۀ طفلان که شنیده
در عـلـقـمه دست و سر عـباس جدا شد
افـسوس که لب تـشـنـه لب آب فـدا شد

: امتیاز

زبانحال مسلم بن عقیل با امام علیه السلام

شاعر : غلامرضا سازگار نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن قالب شعر : غزل

روی تو را به چشم دل، از سر دار دیده‌ام           جانب مکه پر زند جان به لب رسیده‌ام

حرمت جان شکسته‌ام در دل خون نشسته‌ام           تا که به دست بسته‌ام نار غمت کشیده‌ام


دیده به شعله دوختم لحظه به لحظه سوختم           هستی خود فروختم عشق تو را خریده‌ام

تن به قـضا سپـرده‌ام منّت تـیـغ بـرده‌ام           بلکه تو خـنده‌ای کنی پای سر بـریـده‌ام

تا بزنم ز زخم تن بوسه به خاک مقدمت           کوچه به کوچه می‌رود جسم به خون طپیده‌ام

از سر بام بر زمین چون تن خود نیفکنم؟           من که ز خاک کوچه‌ها بوی تو را شنیده‌ام

هست امیدم از درت بعد تو نزد خواهرت           شود کـنـیـز دخـترت دخـتر داغـدیـده‌ام

از تو جدا نزیـستم پیش رویت گـریستم           من سـر دار، نـیـستم نـزد تو آرمـیـده‌ام

: امتیاز
نقد و بررسی

ابیات زیر در تمام سایت ها « تا جائیکه ما بررسی کردیم» حتی سایت نخل میثم بصورت زیر آمده است که احتمالا اغلاط تایپی است و موجب بر هم خوردن وزن، آهنگ و معنای شعر شده است، لذا جهت رفع نقص اصلاح گردید

روی تو را به چشم دل، از سر درا دیده‌ام           جانب مکه پر زند جان به لب رسیده‌ام

زبانحال مسلم بن عقیل با امام علیه السلام

شاعر : غلامرضا سازگار نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن قالب شعر : غزل

دهانم خشک و جسمم غرق خون و دیده دریایی           عجب کردند اهل کوفه از مهمان پذیرایی

همان‌هایی که در این شهر گرداندند رو از من           فـراز بام‌ها در چشمشان گشتم تمـاشایی


سرم را برد قـاتل هدیـه از بهـر عبیدالله           تنـم در کوچه‌هـا گردیده گـرم راه‌پیمایی

به جسمم تا که ممکن بود آمد زخم روی زخم           نبـودی کوفیان را بیـشتر از این توانایی

رسیده ضربه‌ها بر سینه و پهلو و بازویم           بیا بنگر که مسلم پای تا سر گشته زهرایی

از آن ترسم که چون‌آیی نبینم ماه رویت را           ز بس از چشم گریانم عطش بگرفته بینایی

اگرچه رنگ خون زیباست بر روی شهید اما           تماشا کن که روی من به خون بخشیده زیبایی

تـمام شب کـنار کوچه‌ها تنها تو را دیدم           خدا داند نکردم لحظه‌ای احساس تنهایی

بیـا نامردی و پستی اهـل کوفه را بنگر           که بهر کشتن یک تن کند شهری صف‌آرایی

سزد میثم به یاد کام عطشان و لب خشکم           کند تا جان به تن دارد به اشکِ دیده، سقّایی

: امتیاز
نقد و بررسی

ابیات زیر در تمام سایت ها « تا جائیکه ما بررسی کردیم» حتی سایت نخل میثم بصورت زیر آمده است که احتمالا اغلاط تایپی است و موجب بر هم خوردن وزن، آهنگ و معنای شعر شده است، لذا جهت رفع نقص اصلاح گردید

به جسم تا که ممکن بود آمد زخم روی زخم           نبـودی کوفیان را بیـشتر از این توانایی

تمام شبت کـنار کوچه‌ها تنها تو را دیدم           خدا داند نکردم لحظه‌ای احساس تنهایی